बाँसुरी खबर 
सिन्धुपाल्चोक — बुवाको हात समातेर विद्यालय जाने उमेर हो उनको। बुवासँगै बसेर आफ्ना साना–साना रहर सुनाउने, साथीहरूसँग खेल्ने र रमाउने उमेर।
तर ११ वर्षीया खुस्बु कार्कीको बाल्यकाल यतिबेला शोकमा बदलिएको छ।
बुवाको हात समातेर विद्यालय जानुपर्ने उमेरमा उनी अहिले बुवाको सम्झनामा काजकिरिया बसेकी छन्।
सिन्धुपाल्चोकको बाह्रबिसे नगरपालिका–३ की खुस्बुका बुवा पदम कार्की भदौ १० गते रसुवाको भोटेकोसीमा आएको भीषण बाढीपछि बेपत्ता छन्। बुवाको शवसमेत फेला परेको छैन।
तर खुस्बुले हिन्दु परम्पराअनुसार बुवाको काजकिरिया सुरु गरेकी छन्।
परिवारकी जेठी छोरी १४ वर्षीया खुसी कार्की भए पनि स्वास्थ्यलगायतका कारणले उनी काजकिरिया बस्न नसक्ने भएपछि कान्छी छोरी खुस्बु आफैं अघि सरिन्।
सानो उमेरमै उनले बुवाप्रतिको आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने निर्णय गरिन्।
हेलम्बु गाउँपालिकाको मेलम्चीघ्याङमा कक्षा ६ मा अध्ययनरत खुस्बु अहिले विद्यालयको कापी–किताबभन्दा टाढा छिन्। उनका दिनहरू बुवाको सम्झना र पीडामै बितिरहेका छन्।
उमेरले उनी सानी छिन्। तर परिस्थितिले उनलाई ठूलो जिम्मेवारी दिएको छ।
‘बुवाको मोक्षका लागि काजकिरिया गरेकी हुँ।’
“म छोरी भए पनि बुवा बेपत्ता भएपछि हिन्दु परम्पराअनुसार गर्नुपर्ने काजकिरिया गरेकी हुँ,” खुस्बुले भावुक हुँदै भनिन्, “१३ दिनको काम गर्नु मेरो कर्तव्य हो। बुवाको १३ दिनको कामकाज गर्दा उहाँले मोक्ष पाउनुहुन्छ भन्ने लागेर मैले आँट गरेकी हुँ।”
दाजुभाइ नभए पनि बुवाप्रतिको जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ भन्ने लागेर आफू कोरा बसेको उनले बताइन्।
“हो, मैले अहिले कापी, कलम र किताब हेर्ने बेला हो। तर जिम्मेवारीले थिचेपछि यो काम पूरा गर्न लागेकी हुँ,” उनले भनिन्।
काजकिरियामा बसे पनि खुस्बुको मनको एउटा कुनामा भने बुवा फर्केर आउने आशा अझै जीवित छ।
“किरिया बसेको बेला कतै बुवा फुत्त आइहाल्नुहुन्छ कि जस्तो पनि लाग्छ,” उनले भनिन्।
उनको यो भनाइमा बुवालाई गुमाएको पीडा मात्रै छैन, बुवाको बाटो हेर्दै बसेकी एउटी सानी छोरीको आशा पनि छ।
परिवार पाल्ने मुख्य आधार थिए पदम
पदम कार्की करिब दुई दशकदेखि भ्यान चलाउँदै आएका थिए। सामान्य आर्थिक अवस्था रहेको कार्की परिवारको घरखर्च चलाउने र दुई छोरीको पालनपोषण गर्ने मुख्य आधार नै उनको ड्राइभिङ पेसा थियो।
छोरीहरूको पढाइ, घरखर्च र परिवारको भविष्यका लागि उनी वर्षौंदेखि गाडीको स्टेयरिङ समाउँदै आएका थिए।
कहिले लामो दूरीको यात्रा, कहिले सामान ओसारपसार—परिवारको गुजारा चलाउन उनी निरन्तर काम गर्थे।
दुई छोरीका लागि पदम बुवा मात्रै थिएनन्, परिवारको भरोसा पनि थिए।
तर परिवारको भविष्यका लागि गरेको त्यही यात्रामध्ये एउटा यात्रा अहिले कार्की परिवारका लागि जीवनकै सबैभन्दा पीडादायी बनेको छ।
काठमाडौं सामान लिन गएका पदम फर्किएनन्
रसुवाबाट काठमाडौं सामान लिन गएका पदम भदौ १० गते आएको भीषण बाढीपछि सम्पर्कविहीन भएका हुन्।
बाढीले ठूलो जनधनको क्षति पुर्यायो। धेरै मानिस बेपत्ता भए। त्यही बाढीले खुस्बुका बुवालाई पनि परिवारबाट टाढा बनायो।
दिन बित्दै गए। तर पदमको कुनै खबर आएन।
परिवार अझै उनको खोजीमा छ। घरमा उनका आफन्तहरू उनको बाटो हेरिरहेका छन्।
तर खुस्बु भने बुवाको खोजी भइरहेकै बेला उहाँको सम्झनामा काजकिरिया बसेकी छन्।
बुवाको शव फेला परेको छैन। मृत्युको यकिन पुष्टि पनि भएको छैन।
तर हिन्दु संस्कारअनुसार बुवाप्रतिको कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ भन्ने भावनाले उनले काजकिरिया सुरु गरेकी हुन्।
सानो उमेरमा ठूलो जिम्मेवारी
११ वर्षको उमेरमा खुस्बुले अहिले जुन जिम्मेवारी सम्हालेकी छन्, त्यो उनको बालमनले कल्पना गरेको विषय थिएन।
यो उमेरमा उनी विद्यालय जानुपर्ने हो। साथीहरूसँग खेल्नुपर्ने हो। भविष्यका सपना देख्नुपर्ने हो।
तर अहिले उनी कोरा बसेकी छन्।
कहिले बुवासँग बिताएका दिन सम्झिन्छिन्। कहिले बुवा फर्केर आउनुहुन्छ कि भनेर मनमनै आशा गर्छिन्।
“बुवा फर्किनुहुन्छ कि भन्ने आशा अझै छ,” उनी भन्छिन्, “किरिया बसेको बेला पनि कतै बुवा आइहाल्नुहुन्छ कि जस्तो लाग्छ।”
बुवाको मृत्यु पुष्टि नभएको अवस्थामा काजकिरिया बसिरहँदा उनको मनमा पीडा र अन्योल दुवै छ।
एकातिर संस्कार पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारी छ। अर्कोतिर बालमनले अझै बुवाको प्रतीक्षा गरिरहेको छ।
बुवाको प्रतीक्षामा एउटी छोरी
रसुवाको भीषण बाढीले धेरै परिवारका सपना बगाएको छ। कतिपय परिवारले आफन्त गुमाएका छन् भने कतिपय अझै बेपत्ताको खोजीमा छन्।
कार्की परिवार पनि त्यही पीडाबाट गुज्रिरहेको छ।
परिवार पाल्न वर्षौंसम्म गाडी चलाएका पदम आज आफ्नै परिवारका लागि सम्झना बनेका छन्।
छोरीहरूको भविष्यका लागि दिनरात मेहनत गरेका बुवाको अवस्था के भयो भन्ने परिवारलाई थाहा छैन।
तर ११ वर्षीया खुस्बुको मनमा अझै एउटा आशा छ।
काजकिरियामा बसेकी उनी बुवाको सम्झनामा आँसु पुछ्दै दिन बिताइरहेकी छन्।
सायद उनको बालमनले अझै पनि बुवालाई नै खोजिरहेको छ ।
“बुवा फर्केर आउनुहोस्, म तपाईंलाई कुरिरहेकी छु।”
प्रतिक्रिया दिनुहोस्